Jean-Pierre Mocky

Jean-Pierre Mocky Biyografisi

Jean-Pierre Mocky (6 Temmuz 1929 - 8 Ağustos 2019), Jean-Paul Adam Mokiejewski'nin takma adı, Fransız film yönetmeni, oyuncu, senarist ve yapımcıydı. Mocky, Fransa'nın Nice kentinde Polonyalı göçmen ebeveynler Jeanne Zylinska ve Adam Mokiejewski'nin çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası Yahudi, annesi ise Katolikti. Mocky, 1955 yapımı Gli Sbandati filminde ve yönettiği bazı filmler de dahil olmak üzere (Solo, L'albatros, L'Ombre d'une lucky, Un Linceul n'a pas de poches) birçok başka filmde oyuncu olarak yer aldı. 1987 yapımı Le Miraculé adlı filmi 37. Berlin Uluslararası Film Festivali'ne girdi. Sinema ve tiyatroda oyuncu olarak başladı. Özellikle Jean Dréville'in Les Casse-pieds (1948), Jean Cocteau'nun Orphée (1950) ve Bernard Borderie'nin The Mask of the Gorilla (1957) filmlerinde oynadı. Ancak Michelangelo Antonioni'nin I vinti filmindeki rolü sayesinde özellikle İtalya'da ün kazandı. Senso (1954) filminde Luchino Visconti ve La strada (1954) filminde Federico Fellini ile asistan olarak çalıştıktan sonra ilk filmi La Tête contre les murs (1959)'u yazdı ve yönetmenliğini kendisi yapmayı planladı ancak yapımcı bu görevi Georges Franju'ya devretmeyi tercih etti. Ertesi yıl Les Dragueurs (1959) filminin yönetmenliğini üstlendi. O zamandan beri ateş etmeyi hiç bırakmadı. Daha 1960'lı yıllarda A Funny Parishioner (1963) ve La Grande Lessive (1968) gibi çılgın komedilerle geniş bir izleyici kitlesine ulaşmayı başardı. Mayıs 1968'den sonra aşırı soldaki bir grup genç teröristi gösterdiği Solo (1969) ve ardından politikacıların yolsuzluğunu gösteren L'Albatros (1971) ile daha karanlık filmlere yöneldi. 1980'lerde, Heysel dramından bir yıl önce, bazı futbol taraftarlarının aşırılıklarını kınayan bir filmle (À mort l'arbitre, 1984) ve Lourdes'e yapılan hac ziyaretiyle ilgili ikiyüzlülüğü kınayan bir komediyle (Le Miraculé, 1987) başarıya geri döndü. 1990'larda ve 2000'lerde filmleri daha az başarı elde etti, ancak Mocky büyük bir şevkle çekim yapmaya devam etti. Başlangıçta filmleri toplumun dayattığı kısıtlamalara karşı başkaldırıyı konu alıyordu. Daha sonra, evsiz Alex'in (Michel Serrault), mirasını homofobik akrabalarından kurtarmak için lezbiyen Caroline'ın (Claude Jade) sevgilisi gibi davrandığı Bonsoir'da olduğu gibi komediye yoğunlaştı. Mocky'nin genellikle hiciv ve broşür niteliğindeki sineması, genellikle toplumun gerçeklerinden ilham alır. Az kaynakla çalıştı ve çok hızlı filme aldı. Bourvil (A Funny Parishioner, The City of Unspeakable Fear, La Grande Lessive ve The Stallion), Fernandel (The Exchange and Life), Michel Simon (The Red Ibis), Michel Serrault (Le Miraculé dahil on iki film), Francis Blanche (The City of Unspeakable Fear dahil beş film), Jacqueline Maillan (beş film), Jean Poiret (sekiz film) ve yıldızlar Catherine Deneuve (Ajan) ile çalıştı. Bela), Claude Jade (Bonsoir), Jane Birkin (Hatıra olarak Noir), Jeanne Moreau (Le Miraculé) ve Stéphane Audran (Zevk Mevsimleri). 2010 yılında tüm kariyeri boyunca Prix Henri-Langlois ödülünü ve 2013 Alphonse Allais Ödülünü aldı. 2012'de Belfort'taki Uluslararası Film Entrevues Festivali ve 2014'te Cinémathèque française, tüm retrospektifleri ona adadı. 8 Ağustos 2019'da öldü. Kaynak: İngilizce Wikipedia'dan "Jean-Pierre Mocky" makalesi, CC-BY-SA 3.0 altında lisanslanmıştır.