Giuseppe Taffarel

Giuseppe Taffarel Biyografisi

Giuseppe Taffarel, 1 Mart 1922'de Vittorio Veneto'da (TV) doğdu ve doksanıncı yaş gününü kutladıktan kısa bir süre sonra 9 Nisan 2012'de burada öldü. Küçük yaşlardan itibaren tiyatroya doğuştan gelen bir tutku gösterdi. Kendi kendini yetiştirdi ve oyunları tercih ederek okudu. 19 yaşındayken Roma'ya geldi ve burada Silvio D'Amico'nun yönettiği Dramatik Sanatlar Akademisine katıldı. 1943'te Belluno-Treviso Prealps'te savaşan partizan direnişine katıldı. Çok sayıda savaş eylemindeki cesaretiyle öne çıktı. 1946'da Yeni-Gerçekçiliğin altın çağında Roma'ya döndü ve Menghi Kardeşler'in trattoria'sında ve Rosati barında bulduğu sinema dünyasını sık sık ziyaret etti. Başkentte çok sayıda senaryonun yazımına katılırken, sinema oyuncusu olarak kariyerine başladı ve aralarında Achtung!'un da bulunduğu yaklaşık yirmi filmde rol aldı. Haydut! Carlo Lizzani (1951), Gina Lollobrigida ve Giuliano Montaldo ile birlikte. 1940'ların sonunda Glauco Pellegrini ve Rodolfo Sonego ile bazı belgesellerin (en ünlüleri Parliamo del naso, Lezioni di anatomia ve L'esperienza del cubismo'dur) yapımında işbirliği yaptı ve Ferraniacolor'un Lux Film tarafından yapılan ilk deneysel renkli belgeseli Glauco Pellegrini'nin Ceramiche Umbre'sinde (1949) yönetmen yardımcılığı yaptı. 1960 yılında Michelangelo Antonioni ve arkadaşı Vittorio De Seta ile “yeni belgesel sinemanın” doğuşu üzerine teoriler geliştirdikten sonra, Vittorio Veneto ve çevresinde çektiği ilk filmi La croce'yi yönetti. O zamandan 1980'lerin başına kadar, paleontolojiden çağdaş tarihe, doğa bilimlerinden İtalyan geleneklerine, sanat tarihinin ve antropolojinin her zaman ön plana çıktığı şehirlerin ve manzaraların temsiline kadar farklı tema ve türlerde üç yüzün üzerinde belgesel yaptı. Taffarel'in tüm eserlerinde antropolojik/etnografik bakış, görüntünün estetiğine doğru akıyor ve mutlak lirizm ve ender görsel-işitsel şiir anlarıyla doruğa ulaşıyor. Venedikli yazarın hayatı gözlemleme ve sıradan insanın küçük tarihini insanlığın büyük tarihine bağlayan ipleri kavrama yeteneği, Yeni-Gerçekçi tarzdaki yaklaşık yirmi kısa filmde fark edilebilir. Yakın zamanda restore edilen ve dijitalleştirilen Fazzoletti di terra (1962), L'alpino della Settima (1969) ve Via Crucis (1972) gibi bu belgeseller sinema tarihinin küçük incileri olarak değerlendirilebilir.