Émile Saint-Ober

Émile Saint-Ober Biyografisi

Émile Saint-Ober, kafe konseriyle yola çıktıktan sonra Konservatuar'a girdi ve oradan bir ödülle ayrıldı; bu onu Comédie Française'ye değil, yerel bir salon olan Théâtre de Grenelle'e götürdü ve burada melodramda (Roger la Honte) başarılı oldu. Oradan Le Papa du Régiment için Déjazet'e, ardından Palais-Royal'e geçti ve burada Maxim'den La Cagnotte ve Le Chasseur'u oynadı ve bulvarlardaki veya Montmartre'deki (la Cigale) çok sayıda tiyatroda vodvil veya revü için oynadı. Aynı zamanda, Saint-Ober yavaş yavaş film stüdyolarına aşina hale gelmişti: 1907'de Vincennes'de, Pathé'de çekim yapan palyaço Küçük Tich, adı henüz bilinmeyen bu cüce cin'i fark etti; onu ortak olarak aldığından emin oldu (ayrıntı 17 Mayıs 1928'de Mon Ciné'de Küçük Tich'in ölümü üzerine belirtildi). Yıllar geçti ve tiyatro Émile Saint-Ober'in ana faaliyeti olarak kaldı. 1911'de SCAGL için Denola'nın The Man in the Big Coat adlı filminde oynadı ve ertesi yıl Louis Feuillade'nin küçük René Poyen'le yapmayı üstlendiği Bout-de-Zan'a katılmaya başladı. 1916'da başka bir Feuillade filmi olan Si vous ne m'aime pas'ta Musidora'yla birlikte bulundu. Bir filmde Saint-Ober'in varlığından hiç söz edilmeden beş yıl geçti, ancak 1921'de roller çoğaldı. Görünüşünü en küçük aksesuarlara, gözlüklere, şemsiyelere uyguladığı titizlikle kurgulamayı sevdiği sinsi bürokratlar uzmanı Émile Saint-Ober'in savunacak önemli bir karakteri yoktu ama Pierre Larquey'nin daha sonra sesli sinemada yapacağı gibi ikincil sayılan tüm rollere damgasını vurdu. Onu El Dorado'da trajik bir kör adam olarak, L'Affaire du courier de Lyon'da Durochat olarak (20 Mart 1923'te Bonsoir'da Louis Delluc'un altını çizdiği "Sonunda Saint-Ober'i görüyoruz") Les Grands'da ince bir piyon olarak keşfettik. Bir kez, Film yapmak ister misin? baş rolü üstlendi ve haylazlığıyla kendini empoze etti. Bit Pazarı'ndaki evinde ortaya çıkarılan ve serseriden akademisyene kadar kendisine verilebilecek çok çeşitli rollere karşılık gelen bir gardırobunun bulunduğunu biliyorduk, ancak Saint Ober, gerçeklikten kaçan bir karakterin doğuşuna yol açan her türlü yavaş çalışmayı doğaçlamaya tercih ettiğini söyledi. Her zaman bu tür gösterilere katılacak zamanı olmuyordu. Film üstüne film çekti ve iki sözleşme arasında Boissy-Saint-Léger'de güllerini yetiştirdi. Sessizlikten konuşmaya geçiş onun için gözle görülür bir sürtüşme olmadan gerçekleşti ve Émile Saint-Ober, ister noter, ister süpürücü, ister komi olarak görünsün, iki veya üç satır boyunca sayısız kompozisyonla kendisi olarak kalmaya devam etti. Son silüetini 1942'de Henri Decoin'in Le Bienfaiteur adlı filminde çizdi.