Carmelo Bene

Carmelo Bene Biyografisi

Carmelo Bene'nin (1937 - 2002) film yapımcılığı kariyeri 1968'den 1973'e kadar sürdü; tiyatroda geçirdiği uzun sürenin altı yılı, Bene'yi 20. yüzyılın ikinci yarısında İtalyan avangardının en ünlü isimlerinden biri haline getirdi. Bene, ilk kez 1959'da Roma'da Camus'nün Caligula'sının tartışmalı prodüksiyonuyla adından söz ettirdi. Daha sonraki yapımlar bu kötü şöhret duygusunu korudu ve Bene (Pasolini gibi) kısa sürede polis siciline sahip oldu. Ancak Bene, eserinin yarattığı tartışmalardan yakınmaya başladı çünkü bu eser şok ve heyecan arayan bir seyirciyi kendine çekiyordu, kendisi ise tiyatronun kelime dağarcığını yeniden keşfetmeyle daha çok ilgileniyordu: setler, jestler, metinler. Bene'nin sinemaya dönüşü yeniden keşfetme arayışını genişletti. Filmleri sinopsislere direniyor çünkü genellikle anlatı kaynaklarından türetilseler de Bene bu kaynakları kendilerine karşı ve temsil ve yorumlamanın aptallaştırıcı tuzaklarına yönelik eleştirisi için bir sıçrama tahtası olarak kullanıyor. Filmler son derece yaratıcı ve çeşitli düzeylerde görsel açıdan ilgi çekici: oyuncularının eksantrik hareketleri, jestleri ve yüz buruşturmalarını içeren performans tarzları; setler, kostümler ve makyaj; düzenleme; ve düzenli olarak elde tutulan kamera çalışmasıyla noktalanan sabit çekimler, aşırı yakın çekimler ve yakınlaştırmaların, arabaların, vinçlerin, ayrıntılı kaydırmaların ve abartılı kamera açılarının ara sıra barok kullanımıyla kameranın kullanımı. Jack Smith'in çalışmaları ile Teorema ve Pigsty'nin deneysel Pasolini'sinin çaprazlanması gibi bir şeye benziyorlar. Bene'nin çalışmalarının değişmez özelliklerinden biri de heteroseksüelliğe yönelik hicivdir. İki cinsiyet birbirleriyle iletişim kurmaya çalışır, ancak bunu her zaman başaramazlar. Bene'nin çalışmaları sürekli olarak erkeksi ustalık iddialarını söndürüyor: Erkek karakterleri şanssız ve çoğu zaman histerik olma eğilimindeyken, kadın karakterleri dönüşümlü olarak yırtıcı ve mesafeli ve her iki durumda da tanınmaz durumda. Ancak bu hiciv, Bene'nin geleneklere ve iletişime karşı isyanının yalnızca en görünür biçimidir. Filmlerde günlük eylemler tekrar tekrar umutsuzca karmaşık hale gelir veya sonsuz bir şekilde kesintiye uğrar. Karakterleri sıklıkla ekranın dışına, hatta aynalara, sanki gördüklerinin anlamından bizim kadar emin değillermiş gibi bakıyorlar. Aslında kimlik ve buna bağlı olarak faillik de anlamla birlikte askıya alınmış gibi görünüyor. Geriye kalan, gözler ve kulaklar için görkemli bir gösteri ve bilmeceler: sonsuz müzik; gevezelik eden, kekeleyen metin; aşırı ve heyecan verici görüntüler. – David Pendleton